କୁମାର ପୂର୍ଣ୍ଣିମା ଓଷା - Kumara Purnima Osha Odia Book
ନମସ୍ତେ ଶୈଳ ସୁତାସୁତ । ପ୍ରଣତି ଘେନ ଗଣନାଥ ॥
ପ୍ରଣତି ଘେନ ଲମ୍ବୋଦର । ନମସ୍ତେ ବିଦ୍ୟାର ଭଣ୍ଡାର ॥
ତୋ ପାଦେ ଶରଣ ସୁକାନ୍ତ । ଖେଲୁଛି ଏହି ଓଷା ଗୀତ ॥
ସୁଜନେ ଶୁଣ ଦେଇ ମନ । କୁମାର ଓଷାର ବିଧାନ ॥
କୁମାରୀ କନ୍ୟାଙ୍କର ଓଷା । ଓଷା କରିବେ ଗୃହ ଯୋଶା ॥
କନ୍ୟା ସଂକ୍ରାନ୍ତିଠାରୁ ଭୋଗ । ପଚିଶ ଦିନେ ମହାଯୋଗ ॥
ଆଶୂନ୍ୟ ପୂର୍ଣ୍ଣିମୀ ତିଥିରେ । ଭାସ୍କର ଅଶ୍ୱିନୀ ମେଷରେ ॥
ଏମନ୍ତ ପବିତ୍ର ଯୋଗରେ । କୁମାର ଓଷା ହିନ୍ଦୁ ଘରେ ॥
ଅନୂଢ଼ା କନ୍ୟା ଭକ୍ତି ପ୍ରାଣେ । ଓଷା କରିବେ ଆଚରଣେ ॥
କୁମାର ଉତ୍ସବ ଓ ଓଷା । କୁଳବଧୂଙ୍କର ଭରଷା ॥
କାର୍ତ୍ତିକ ଜନ୍ମ ପର୍ବ ଏହି । ଶୁଣ କୁମାରୀ ମନ ଦେଇ ॥
ପବିତ୍ର ଚିତ୍ତେ ଓଷା କଲେ । ଭକ୍ତିରେ ନଇବିଦ୍ୟ ଦେଲେ ॥
ମନର ବାଞ୍ଚା ସିଦ୍ଧି ହେବ । ଆରେଗ୍ୟ ଜୀବନ ଲଭିବ ॥
କାର୍ତ୍ତିକ ସମ ବଳବାନ । ରୂପ ଓ ଗୁଣେ ବୀର୍ଯ୍ୟବାନ ॥
ସୁଯୋଗ୍ୟ ବର ପ୍ରାପ୍ତ ହେବ । ବିଧରେ ସଂସାର ଗଢ଼ିବ ॥
କୁଳବଧୁ ଏ ଓଷା କଲେ । ସନ୍ତାନ ଧରିବେଟି କୋଳେ ॥
ଆରୋଗ୍ୟ ହେବେ ସ୍ଵାମୀ ପୁତ୍ର । ବୈକୁଣ୍ଠ ପ୍ରାପ୍ତି ଏହା ସତ୍ୟ ॥
ବଣ୍ଡିଲି ଓଷାର ବିଧାନ । ଭକତି ପ୍ରାଣେ ଏହା ଘେନ ॥
କୁମାର ପୂର୍ଣ୍ଣିମା ତିଥିରେ । ପବିତ୍ର ତୁଳସୀ ମଞ୍ଚାରେ ॥
ଗୋମୟ ନୀରେ ଶୁଦ୍ଧ କରି । ମୁରୁଜ ଚିତା କର ବାଳି ॥
କୁଞ୍ଜ କରିବ ହୃଷ୍ଟ ହୋଇ । ବିଭିନ୍ନ ଫୁଲରେ ସଜେଇ ॥
ଗୋଧୂଳୀ ଲଗ୍ନ ଉପଗତେ । କଳସ ଥାପିବ ତ୍ୱରିତେ ॥
ଭକ୍ତିରେ ଗଣେଶ ପୂଜିବ । ଚନ୍ଦ୍ର ଉଦୟକୁ ଚାହିଁବ ॥
ତୁଳସୀ ଚାରିଦିଗେ ବାଳି । ସମୟ ନେବେ ପୁଚି ଖେଳି ॥
ଗୋଧୂଳି ଠାରୁ ସନ୍ଧ୍ୟା ଯାଏ । କୁମାରୀ ପୁଚି କ୍ରୀଡ଼ା ହୁଏ ॥
ପୁଚି କ୍ରୀଡ଼ାର ଗୁଣ ଶୁଣ । କୁମାରୀ ଅଙ୍କ ପ୍ରସାଧନ ॥
ପୂର୍ଣ୍ଣିମା ଶଶୀ ଦେଖା ଦେଇ । ସେକାଳେ ଓଷା ଆରମ୍ଭିଲେ ॥
ଦୁର୍ବାକ୍ଷ ବିପତ୍ର ଫୁଲ । ଆସ୍ତାନେ କରିଦିଅ ଠୁଳ ॥
ମୟୁର ପୁଚ୍ଛ ଆସ୍ତାନରେ । ରଖୁବ ଭକତି ଚିତ୍ତରେ ॥
ଗନ୍ଧ ଚନ୍ଦନ ଧୂପ ଦୀପ ଜାଳି କରିବା ସର୍ବେ ତପ ॥
ଦୁଧ କଦଳୀ ନାରବେଳ । ଛେନା ମଧୁର ଫଳମୂଳ ॥
କାକାର ଆରିଶା ପେ ପୁରି । ଯତନେ ବାଢ଼ି ପିଠାଥାଳି ॥
ଶିବ-ପାର୍ବତୀ ଆବାହନ । କରି ସମର୍ପ ସେ ଆସ୍ତାନ ॥
ତା'ପରେ କାର୍ତ୍ତିକେୟ ଦେବ । ଆସ୍ତାନେ ଅର୍ଚ୍ଚନା କରିବ ॥
ଶଙ୍ଖ ଧ୍ୱନି ଯେ ହୁଳହୁଳି । ସେ ସ୍ଥାନେ ଉଠିବ ଉଛୁଳି ॥
ଓଷାର କିମ୍ବଦନ୍ତୀ ଶୁଣ । ସତ୍ୟରେ ଶିବଙ୍କ ପୁରାଣ ॥
ଦକ୍ଷ ରାଜାଙ୍କ କନ୍ୟା ସତୀ । ଶିବଙ୍କୁ ବିବାହ କରନ୍ତି ॥
କନ୍ୟାର ପତି ନିର୍ବାଚନ । ଦୁଃଖରେ ଦକ୍ଷ ପ୍ରିୟମାଣ ॥
ଶିବଙ୍କୁ ସେ ଘୃଣା କରନ୍ତି । କ୍ଲାଇଁ ସମ୍ମାନ ନ ଦିଅନ୍ତି ॥
ଯଜ୍ଞ କରିଲେ ଦକ୍ଷରାଜ । ଶିବଙ୍କୁ କରିଲେ ଅଗ୍ରାଯ୍ୟ ॥
ବ୍ରାହ୍ମାଣ୍ଡ ନିମନ୍ତ୍ରଣ କଲେ । ଜ୍ୱାଇଁଙ୍କୁ ଉପେକ୍ଷା କରିଲେ ॥
ସତୀଙ୍କୁ କଲେ ନିମନ୍ତ୍ରଣ । ସତୀ ଦୁଃଖରେ ମ୍ରୟମାଣ ॥
ଦକ୍ଷପୁରକୁ ସତୀ ଗଲେ । ପିତା ସମିପେ ଉଭା ହେଲେ ॥
ବିଧିରେ ବାଢ଼ିଲେ ଯୁକତି । କ୍ରୋଧେ ଉଚ୍ଛନ ତାଙ୍କ ମତି ॥
ଜାମାତା ନ କରି ବରଣ । କନ୍ୟା କରିଛ ନିମନ୍ତ୍ରଣ ॥
ଏକି ବିଚାର କଲ ପିତା । ଏ ନୁହେଁ ରାଜକୀୟ ଚିନ୍ତା ॥
କନ୍ୟାର ଯୁକ୍ତିକୁ ଖଣ୍ଡନ । କରନ୍ତି ସେ ଦକ୍ଷ ରାଜନ ॥
ଅଦ୍ଧ ଲଙ୍ଗଳା ଭୋଳାନାଥ । ସେ ନୁହେଁ ଜ୍ୱାଇଁ ଉପଯୁକ୍ତ ॥
ଶ୍ମଶାନବାସୀ ସଦାଶିବ । ବୃଷଭ ଉପରେ ଚଢ଼ିବ ॥
ଭଷ୍ମ ଲେପିବ ତା’ ସର୍ବାଙ୍ଗ । ଦେଖୁଲେ ମତେ ଘୃଣା ଲାଗେ ॥
ସ୍ୱାମୀଙ୍କ ନିନ୍ଦା ଶୁଣି ସତୀ । ଉଚ୍ଛନ୍ନ ହେଲା ତାଙ୍କ ମତି ॥
ଯଜ୍ଞ କୁଣ୍ଡରେ ଝାସ ଦେଲେ । ଅଗ୍ନିରେ ପ୍ରାଣ ହରାଇଲେ ॥
ସତୀ ଦେହାନ୍ତ ବାର୍ଭା ଶୁଣି । ଶୋକେ ଅସ୍ଥିର ଶୂଳପାଣି ॥
ଯଜ୍ଞ କ୍ଷେତ୍ରରେ ଉପସ୍ଥିତ । ଉଚ୍ଛନ୍ନ ମତି ଭୋଳାନାଥ ॥
ସତୀଙ୍କ ଅର୍ଦ୍ଧଦଗ୍ଧ ଦେହ । ବିଲୋକି ଶିବ ତ ଅଥୟ ॥
ସ୍କନ୍ଧ ଧରିଣ ପତ୍ନୀ ଶବ । ଉନ୍ମାଦ ହେଲେ ସଦାଶିବ ॥
ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡ ଧ୍ୱଂସ ଚିନ୍ତା କଲେ । ପ୍ରଳୟ ତାଣ୍ଡବ ରଚିଲେ ॥
ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଆସ୍ଥାନ କମ୍ପିଲା । ବୈକୁଣ୍ଡ ଥରହର ହେଲା ॥
ବ୍ରହ୍ମା ଓ ବିଷ୍ଣୁ ଚିନ୍ତା କଲେ । ଧରଣୀ ଯିବେ ରସାତଳେ ॥
କ୍ରୋଧରେ ହୋଇ ହତଜ୍ଞାନ । ତାଣ୍ଡବେ ମତ୍ତ ତ୍ରିଲୋଚନ ॥
ଧରିଣୀ ହେଲା ଥରହର । ଡାକିଲା ରଖ ନିରାକାର ॥
ବିଷ୍ଣୁ ପେଶିଲେ ସୁଦର୍ଶନ । କରିଲେ ସତୀ ଅଙ୍ଗ ଛିନ୍ନ ॥
ଛିନ୍ନ କରିଲେ ସତୀ ଅଙ୍ଗ । ଫିଙ୍ଗିଲେ କରି ସାତ ଭାଗ ॥
ହିମାଳୟର ପାଦ ଦେଶେ । ପଡ଼ିଲା ପିଣ୍ଡ କିଛି ଅଂଶେ ॥
ଗିରି ରାଜନ ହିମାଳୟ । ଧାନରେ ଦେଇଥିଲେ ଲୟ ॥
କର୍ତ୍ତେ ଶୁଣିଲେ ଶୂନ୍ୟବାଶୀ । ସତୀଙ୍କ ପିଣ୍ଡ ଅଂଶ ଆଣି ॥
ପୂର୍ଣ୍ଣାଙ୍ଗ ଜୀବନ୍ୟାସ କଲେ । କନ୍ୟା ଯତନେ ସାଇତିଲେ ॥
ପର୍ବତ ରାଜକନ୍ୟା ଯେଣୁ । ପାର୍ବତୀ ନାମ ଦେଲେ ତେଣୁ ॥
ଶିବଙ୍କୁ କନ୍ୟା ସମର୍ପଣ ॥କରିଲେ ସେ ଗିରି ରାଜନ ॥
ବିର ବିଧାନଟି ଯାହା । ଅବଶ୍ୟ ଘଟିଗଲା ତାହା ॥
ଶିବ-ପାର୍ବତୀ ପରିଣୟ । ଜଗତ ହୋଇଗଲା ଥୟ ॥
ଭାର୍ଯ୍ୟାଙ୍କୁ ଧରି ତ୍ରିଲୋଚନ । ରହିଲେ ଆପଣା ଭୁବନ ॥
ଦାମ୍ପତ୍ୟ ସୁଖରେ ମଜିଲେ । ମାୟାରେ ଆଚ୍ଛନ୍ନ ହୋଇଲେ ॥
ପ୍ରିୟା-ପ୍ରଣୟ କାଳ ଗଲା । ଧରିତ୍ରୀ ମନରେ ଭାବିଲା ॥
ପ୍ରଳୟ କର୍ଭା ସଦାଶିବ । ସେ ଯଦି ସଂସାରେ ମଜିବ ॥
ଦୁଷ୍ଟ ଦାନବ ଅତ୍ୟାଚାରେ । ବିଶ୍ୱବାସୀ ଏ ଭୟ ଥରେ ॥
କିଏବା ରଖୁବ ଜଗତ । ରକ୍ଷକ ତ୍ରିଶକ୍ତି ତ୍ରିନାଥ ॥
ଧରଣୀ ଦେବୀ ମହାଦୁଃଖେ । ଚଳିଲେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ସମ୍ମୁଖେ ॥
ସୁଧର୍ମା ସଭା ବସାଇଲେ । ସମସ୍ତ ଦୁଃଖ ବଖାଣିଲେ ॥
ସକଳ ଦେବତା ସଭାରେ । ବିଚାର ବିମର୍ଷ ବିଧରେ ॥
ବ୍ରହ୍ମା ବିଷ୍ଣୁ ଯେ ମହେଶ୍ୱର । କରତା ପାଳକ ସଂହାର ॥
ସଂହାର ଦେବ ମହେଶ୍ୱର । ପ୍ରେମ ପ୍ରଣୟରେ ଅଧୁର ॥
ତାରକାସୁର ଅତ୍ୟାଚାର । ଜୀବଜଗତ ଥରହର ॥
ଧରଣୀ ସହି ନ ପାରନ୍ତି । ସ୍ୱର୍ଗରେ ଆପତ୍ତି କରନ୍ତି ॥
ସର୍ବ ଦେବତା ଏକମତେ । ଚଳିଲେ କୈଳାସ ପର୍ବତେ ॥
ଗମ୍ଭିରା ମଧେ ଭୋଳାନାଥ । ପାର୍ବତୀ ସଙ୍ଗେ ପ୍ରେମରତ ॥
ଅଧା ପ୍ରଣୟେ ମୃତ୍ତ ଥିଲେ । ଦେବତା ପ୍ରାର୍ଥନା କରିଲେ ॥
ଭଗ୍ନି-ମରୁତ-ଦିବାକର । ବାଶବ-ଯମ-ବେଦବର ॥
କମଳାପତି ବୃହସ୍ପତି । କରିଲେ ଶ୍ୟାମ ବେଦେ ସ୍ତୁତି ॥
ସେ ଧ୍ୱନି ଶୁଣି ଭୋଳାନାଥ । ପ୍ରଣୟ କରିଲେ ସ୍ଥଗିତ ॥
କ୍ରୋଧେ ହୋଇଲେ ଜରଜର । ଅର୍ବ ଆହାର ଯୁଦ୍ଧାତୁର ॥
ଦେବଙ୍କ ସମିପେ ମିଳିଲେ । ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ଏମନ୍ତ କହିଲେ ॥
ହେ ସୃଷ୍ଟି କର୍ତ୍ତା ବେଦବର । ଅର୍ଷ ପ୍ରଣୟ ମୁଁ କାତର ॥
ମୋ ବ୍ରହ୍ମରେତ ବସୁଧାରେ । ପଡ଼ିବ ଯଦି ଖରତରେ ॥
ବିଶ୍ୱ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡ ଜଳିଯିବ । ତୁମ୍ଭ ସର୍ଜନା ପଣ୍ଡ ହେବ ॥
ଉପାୟ ଚିନ୍ତ ବେଦପତି । ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡ ରଖିବ କିମତି ॥
ସଦାଶିବଙ୍କ ବାଣୀ ଶୁଣି । ଦେବଙ୍କୁ ପଡ଼ିଲା ଭାଳେଣି ॥
ସର୍ବ ଦେବତା ଏକମତେ । ଅଗ୍ନିକୁ କହିଲେ ତ୍ୱରିତେ ॥
ହେ ଅଗ୍ନିଦେବ ହୁତାଶନ । ବିପଦ କରନ୍ତୁ ଖଣ୍ଡନ ॥
ମହେଶ୍ୱର ବ୍ରହ୍ମରେତ । ବହନ ପାଇଁ ସାମରଥ ॥
ତୁମେ ପାବକ ମହାବଳି । ତେଣୁ ସକଳେ କରୁ ଅଛି ॥
ଏ ବ୍ରହ୍ମ ରେତକୁ ଧାରଣ । କରନ୍ତୁ ଦେବ ହୁତାଶନ ॥
ଅଗ୍ନି ଯେ ସନମତ ହେଲେ । ରେତକୁ ମସ୍ତକେ ଧରିଲେ ॥
ମସ୍ତକେ ଧରି ବ୍ରହ୍ମଜ୍ୟୋତି । ଚାଲନ୍ତି ରେ ସାହାପତି ॥
ରୋତ ପର୍ବତ ସମ ଭାର । ଅଗ୍ନିଯେ ହୋଇଲେ ଅସ୍ଥିର ॥
ପବନ ଦେବ ସଙ୍ଗେ ଥିଲେ । ଅଗ୍ନି ତାହାଙ୍କୁ ରେତଦେଲେ ॥
ମରୁତ ଧରି ବ୍ରହ୍ନ ରେତ । ଜାହ୍ନବୀ କୂଳେ ଉପଗତ ॥
ଦୂରରୁ ଦେଖନ୍ତି ମରୁତ । ଲିଙ୍ଗଳା ଷଡ଼କନ୍ୟାସ୍ଥିତ ॥
ବୃତ୍ତିକା ଷଢ଼କନ୍ୟାମାନେ । ଆସି ଅଛନ୍ତି ଗଙ୍ଗାସ୍ନାନେ ॥
ଉଲଙ୍ଗ ହୋଇ ଢଳବାଳି । ଆନନ୍ଦ କଲେ ଜଳକେଳି ॥
ପବନ ମନେ ବିଚାରନ୍ତି । ଲଙ୍ଗଳା ଏ ଷଡ଼ଯୁବତୀ ॥
ଏ ବ୍ରହ୍ମଜ୍ୟୋତି ଶିବ ରେତ । ଷଢ଼ କନ୍ୟାଙ୍କ ଗର୍ଭସ୍ଥିତ ॥
ସମାନ ଷଡ଼ ଭାଗ କଲେ । କନ୍ୟାଙ୍କ ଗର୍ଭକୁ କ୍ଷେପିଲେ ॥
ବିଧାତା ଗଢ଼ିଲେ ବିଧାନ । ଶୁଣନ୍ତୁ ଆହେ ବିଜ୍ଞଜନ ॥
ଆଶ୍ୱିନ ପୂର୍ଣ୍ଣମୀ ତିଥିରେ । ରବି ଥାଆନ୍ତି ମେଷ ଘରେ ॥
ଜନ୍ମ ହୋଇଲେ ଷଡ଼ସୁତ । କନ୍ୟାଙ୍କୁ ଲିଜ୍ୟ ଅପ୍ରମିତ ॥
କୁମାରୀ ବୟସେ ସନ୍ତାନ । ପିତାର ପରିଚୟ ହୀନ ॥
ସରଲବଣରେ ଜନ୍ମ କରି । କୁମାରୀଙ୍କର ଏ ଭାଳେଣୀ ॥
ଏହାଙ୍କୁ ରଖୁବା ଉଚିତ । ନୁହଁଇ ସର୍ବେ ଏକମତ ॥
କାଷ୍ଠ ମଞ୍ଜୁଷା ଏକ କରି । ଷଢ଼ ସନ୍ତାନ ତହିଁ ଭରି ॥
ଭସାଇ ଦେଲେ ଗଙ୍ଗା ସ୍ତୋତେ । ଲଜ୍ୟାରୁ ନିସ୍ତାର ନିମନ୍ତେ ॥
ବିଧାତା ପୁରୁଷ ଜାଣିଲେ । ଜାହ୍ନବୀ କୂଳେ ପହଞ୍ଚିଲେ ॥
ମଞ୍ଜୁଷା ଭାଷିଯାଏ ନୀରେ । ବ୍ରହ୍ମା ଚଳନ୍ତି ଗଙ୍ଗା ତୀରେ ॥
ଏକଇଁ ସରବଣ ତୀରେ । ମଞ୍ଜୁଷା ଲାଗିଲା ସେଠାରେ ॥
ମଞ୍ଜୁଷା ଖୋଲି ବେଦବର । ଧରିଲେ ସେ ଷଢ଼ କୁମର ॥
ବିଚାର କଲେ ତଚୁରାନ୍ତି । ଏ ଶିଶୁ ଶିବଙ୍କ ନନ୍ଦନ ॥
ଦୁଷ୍ଟଙ୍କ ନିଧନ ନିମିତ । ମହାତେଜସ୍ୱ ବଳବନ୍ତ ॥
ଅପରାଜେୟ ଶକ୍ତି ଦେଲେ । ଶିବ-ପାର୍ବତୀଙ୍କୁ ଭେଟିଲେ ॥
ଷଡ଼ ତନୁକୁ ଏକ କଲେ । ଷଢ଼ ମସ୍ତକକୁ ଯୋଡ଼ିଲେ ॥
କୃଭିକା କନ୍ୟା ଗର୍ଭ ଜାତ । କାର୍ତ୍ତିକ ନାମ ଦେଲେ ଧାତ ॥
ଶିବ ପାର୍ବତୀ ସୂତ ପାଇ । ଆନନ୍ଦ କେ ପାରିବ କହି ॥
ଧାତା ବୋଇଲେ ତ୍ରିଲୋଚନ । କାର୍ତ୍ତିକ ଭବିଷ୍ୟତ ଶୁଣ ॥
ଏ ହେବେ ଦେବ ସେନାପତି । ନାଶିବେ ତାରକା ଅଗ୍ରତି ॥
କୁମାରୀ ଗର୍ଭ ୟାଙ୍କୁ ଜନ୍ମ । କୁମାର ଦେଲି ଏକ ନାମ ॥
ଷଢ଼ ମସ୍ତକ ଷଢ଼ାନନ । କରିବେ ଅରାତି ଦମନ ॥
ଆଶ୍ୱିନ ପୂର୍ଣ୍ଣମୀ ତିଥିରେ । ଜନମ ଯେ ହେତୁ ବିଧରେ ॥
କୁମାର ପୂର୍ଣ୍ଣମୀ ଉର୍ବର । ବ୍ରହ୍ମମଣ୍ଡଳେ କ୍ଷାତ ହେବ ॥
କୁମାରୀ କନ୍ୟା ଓଷା କରି । ଲଭିବେ ବିଶ୍ୱ ସର୍ବଶିରୀ ॥
ପାଇବେ ଉପଯୁକ୍ତ ପତି । ଲଭିବେ ସନ୍ତାନ ସନ୍ତତି ॥
ଏମନ୍ତ କହି ଧାତା ଗଲେ । ପାର୍ବତୀ ମନେ ବିଚାରିଲେ ॥
ଧାତାଙ୍କ ବାଣୀ ଯଦି ସତ୍ୟ । କୁମାର ପୂର୍ଣ୍ଣିମା ମହାମ୍ୟ ॥
ଆଉ ଗୋଟିଏ ସୂତ ପାଇଁ । କୁମାର ଓଷା କରିବଇଁ ॥
ଏକ ସନ୍ତାନ ଏକ ଆଖୁ । ଏକଇଁ ସାକ୍ଷୀ ନୁହେଁ ସାକ୍ଷୀ ॥
ଶିବଙ୍କୁ ମନ କଥା ଖୋଲି । କହିଲେ ପାର୍ବତୀ ସୁନ୍ଦରୀ ॥
ଏକ ବରଷ ବିତିଗଲା । ଆଶ୍ୱିନ ପୂର୍ତ୍ତିମା ଆସିଲା ॥
ଦ୍ୱିତୀୟ ପୁତ୍ର କାମନାରେ । ପାର୍ବତୀ ଦେବୀ ଓଷା କଲେ ॥
କାର୍ତ୍ତିକ, ଭାଷନ୍ତି ଜନନୀ । ଓଷା ମହାନ୍ୟ ଅଛି ଶୁଣି ॥
ଧାତା ଯେ କାଳେ କହୁଥିଲେ । ମୋ ଓଷା ଯେ କରେ ଭକ୍ତିରେ ॥
କାମନା ସିଦ୍ଧ ମୁଁ କରିବି । ଅପୁତ୍ରିକାକୁ ପୁତ୍ର ଦେବି ॥
କୁମାରୀ କନ୍ୟା ଯୋଗ୍ୟକାନ୍ତ । ଦେବି ମୁଁ କରିଲି ସିଦ୍ଧାନ୍ତ ॥
ତୁମ୍ଭେ ଜନନୀ କଲ ଓଷା । ପୂର୍ଣ୍ଣ କରିବି ତୁମ୍ଭ ଆଶା ॥
ଅଙ୍ଗ ମଳିରୁ ଜାତ ହେବ । ଦ୍ୱିତୀୟ ସନ୍ତାନ ପାଇବ ॥
ସନ୍ତୋଷ ହେଲେ ମା’ ପାର୍ବତୀ । ଗଣେଶ ଜନ୍ମ କିମ୍ବଦନ୍ତୀ ॥
କୁମାର ଓଷ କରି ମାତ । ପାଇଲେ ପୁତ୍ର ଗଣନାଥ ॥
ତ୍ରେତୟା ଯୁଗ କିମ୍ବଦନ୍ତୀ । ମାଣ୍ଡବୀ ହେଲେ ଭକ୍ତମତି ॥
କୁମାର ଓଷା ସେ କରିଲେ । ବୀର ଭରତେ ବିଭା ହେଲେ ॥
ଋକ୍ମଣୀ ଏହି ଓଷା କରି । ସ୍ଵାମୀ ପାଇଲେ ବନମାଳି ॥
ସୁଭଦ୍ରା ଓଷା କରିଥିଲେ । ଧନଞ୍ଜୟଙ୍କୁ ସେ ପାଇଲେ ॥
ଭକତି ରଖି ହୃଦଗତେ । ଓଷା ପୂଜିବି ବିଧିମତେ ॥
ଭକ୍ତିରେ ଶଙ୍ଖ ହୁଳହୁଳି । ମଣ୍ଡଳ ଉଠିବ ଉଛୁଳି ॥
ଓଷା ପୂଜିବ ବିମତେ । ପୁଷ୍ପଅଞ୍ଜଳି ଦେବ ହସ୍ତେ ॥
ଶ୍ରୀହରି ଗଉରୀ ସୃରିବ । କାର୍ତ୍ତିକେୟଙ୍କୁ ପୂଜା ଦେବ ॥
ଓଷାର ସରଞ୍ଜାମ ମାନ । ଜଳରେ କର ବିସର୍ଜନ ॥
ଏ ଓଷା ହେଲା ସମାପନ । ଆନନ୍ଦ ହୁଅ ସର୍ବଜନ ॥
ଓଷାର ଗୀତ ହେଲା ଶେଷ । କହନ୍ତି ଶ୍ରୀ ସୁକାନ୍ତ ଦାଶ ॥
~ ସମାପ୍ତ ~
ବି.ଦ୍ର.: ବଜାରରେ ଉପଲବ୍ଧ ଥିବା ପୁସ୍ତକରୁ ଟାଇପ୍ କରାଯାଇଛି ଏହି ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଓଷା ବହିଟି ।
No comments